چوپانانِ آباد

mostaghimi.25@gmail.com

قیچ

نام فارسی : قیچ

نام علمی:  Zygophyllum eurypterum

نام انگلیسی: 

 

 

قیچ درختچه ای است همراه با انشعباات چوبی فراوان که در عرصه های بیابانی بصورت پراکنده در جوامع گیاهی درمنه دشتی مشاهده می شود. ارتفاع متوسط این درختچه تا 2/5متر می رسد

. قیچ در نقاط مختلف ایران ، قفقاز ، افغانستان و پاکستان انتشار دارد.
رویشگاههای اصلی قیچ در ایران ، جنوب شرقی شاهرود ، خراسان ، زنجان ، دامنه های مشرف به کوهستان سفید آب و دشت کویر، ارتفاعات انارک و چوپانان می باشد. قیچ معمولا" در خطوط همباران ١٠٠تا ١٥٠میلیمتر بصورت طبیعی ایجاد رویشگاههای مشجر می نماید.
دامنه ارتفاعی رویشگاه قیچ در دامنه های کوهستانی سفید آب بین ١٠٠٠تا ٢٠٠٠متر از سطح دریا است. قیچ گیاهی است بومی مناطق خشک و نیمه خشک در خاکهای شور ، قلیا و شور و قلیایی که عمدتا" دارای آهک فراوان است ، بخوبی رویش دارد. گلهای زرد این درختچه پیش رس بوده و معمولا" در اواسط اسفندماه ظاهر می شوند.
بدنبال آن میوه های بالدار حاوی سه عدد بذر، در اوایل اردیبهشت ماه بوجود می آیند. وجود باله های نسبتا" بزرگ میوه ، جابجایی بذر را توسط باد آسان کرده است. این گیاه بوسیله بذر و قلمه قابل تکثیر است.

 در گذشته از هیزم قیچ جهت سوخت حمام چوپانان ،سوخت كوره های آجرپزی و اهك پزی و گچ پزی ،سوخت تنورهای نانوایی خانگی بسیار استفاده می شد و به همین علت هم قیچ زار های اطراف چوپانان رو به نابودی بودند . خوشبختانه از زمانی كه سوخت های فسیلی جانشین سوخت های هیزمی شده شكوه و عظمت قیچ زارهای اطراف چوپانان به حالت مطلوبی در آمده است . تصویر زیر یكی از این قیچ زارها را نشان می دهد كه متاسفانه همشهریان خوب ما اشغال ها را در آن پراكنده اند و اززیبایی این دشت  كاسته اند  تصویر از همشهری خوش ذوقمان سینا صمیمی است


                                     IMG_1370 - سایت شجره نامه‌ی ما


شیرین بیان

شیرین بیان (Licorice):
نام گیاه در چوپانان: مچچو -میچو - متكی- ریشه متك

معرفی گیاه:

نام علمی گیاه Glycyrrhiza glabra Linne از خانواده ی Fabaceae می باشد.

اندام مورد استفاده ی گیاه:

ریشه ها و ریزوم های گیاه

شکل گیاه

alt

اختصاصات ظاهری گیاه:

شیرین بیان از جمله گیاهان دارویی خودرو است و كمتر مورد كشت قرار می‌گیرد. برگ های آن مركب است و از 4 تا 7 زوج برگ به اضافه یك برگچه انتهایی تشكیل یافته ‌است كه به سبب ترشح شیره، چسبنده‌اند. گل های این گیاه به رنگ های ارغوانی، زرد یا بنفش یا آبی مایل به سفید هستند و میوه‌اش شامل 5 تا 6 دانه مایل به قهوه‌ای است. ریشه و ساقه زیرزمینی آن مصرف دارویی دارد.

این گیاه در چوپانان در باغات و مزارع به صورت علف هرز می روید و در باغات و مزارعی كه كشاورز آن بی دقت است سراسر باغ ومزرعه را فرا می گیرد و ازبین بردن آن كار مشكلی است

قسمت مورد استفاده شیرین بیان، ساقه‌های زیرزمینی و ریشه‌های گیاه است كه دارای تركیبات مختلفی است. مهم‌ترین ماده ای كه موجب شیرینی شیرین بیان می شود، تركیب موجود در ریشه‌های گیاه به نام اسید گلیسریزیك است كه 50 برابر شكر شیرینی دارد. اسید گلیسریزیك با افزایش سن گیاه افزایش می‌یابد.

کاربرد دارویی

- شیرین بیان، برای درمان زخم‌های گوارشی مفید است. پودر ریشه شیرین بیان (ریشه خشک ساییده گیاه)، خلط‌آوری مؤثر است و از زمان‌های باستان به این منظور مورد استفاده بوده است.
 - ترکیبات موجود در ریشه گیاه شیرین بیان، خاصیت ضدمیکروبی دارد و در مقابله با پوسیدگی دندان موثر است. بنابراین می‌توان از شیره این گیاه به عنوان ماده ضدپوسیدگی در محلول‌های شستشوی دهان و نیز خمیر دندان‌ها استفاده کرد.
- در طب‌های سنتی، از این گیاه، برای درمان اسپاسم عضلات و تورم، برونشیت، روماتیسم و ورم مفاصل استفاده می‌شود.
- عصاره شیرین بیان، یکی از اجزاء ترکیبی شربت سرفه است.
- شیرین بیان، مدر (ادرارآور) و ملیّن است و می‌توان از آن به عنوان عامل ضدویروس موضعی برای زخم و التهاب زونا، چشم، دهان و ... استفاده كرد.
- عصاره شیرین بیان، در درمان زخم‌های دهان و دستگاه گوارشی مفید است.
- مهم‌ترین خاصیت شیرین بیان، تاثیر بر دستگاه گوارش است. این گیاه درمان‌کننده ورم و زخم معده و اثنی‌عشر است و بر روی سرطان معده تأثیر مطلوب دارد. همچنین برای درمان سوءهاضمه و از بین بردن نفخ شکم هم بسیار مفید است.

احتیاطات مصرف
- اگر بیش از ۲۰ گرم در روز از این گیاه استفاده شود ممكن است عوارض نامطلوبی داشته باشد.
- مصرف بی‌رویه شیرین بیان یا سایر فرآورده‌های آن، باعث تحریک غدد فوق کلیوی و ترشح بیش از اندازه هورمون آلدسترون می‌شود و عوارضی چون اختلال در فعالیت‌های متابولیسمی و بالا رفتن فشار خون را به دنبال خواهد داشت.
- استفاده زیاد از شیرین بیان برای طحال نیز مضر است.
- مصرف بسیار بالای شیرین بیان ممکن است به بروز حالاتی خطرناک نظیر فشارخون و حتی سکتهٔ قلبی منجر شود.
- برخی از افراد با مصرف زیاد شیرین‌بیان، دچار درد عضله و عده‌ای دیگر، با کرخت شدن دست و پا مواجه می‌شوند.
- مصرف زیاد این ماده باعث افزایش وزن نیز می‌شود.
ممنوعیت مصرف
در صورت بالا بودن فشار خون یا ناراحتی کلیه، قلب یا کبد باید از مصرف شیرین بیان پرهیز کرد. همچنین، مصرف این گیاه و فرآورده‌های آن، برای زنانی که در دوران بارداری یا شیردهی‌اند، منع شده‌است.
البته با رعایت میزان معقول مصرف شیرین بیان می‌توان از بروز این مشکلات جلوگیری کرده، از خواص بسیار مفید آن بهره برد. در صورت لزوم مصرف طولانی‌ مدت شیرین بیان، بهتر است آن را با کتیرا ترکیب کرد.
استفاده شیرین بیان در چوپانان :بعد از در آوردن ریشه گیاه آنرا پوست كنده و بسته بندی كرده در سایه خشك می كنندو در هنگام پختن قره قورت یا ترف برای آنكه میزان ترشی ترف كاهش یابد بسته ای از میچو یا شیرین بیان را در دیگ در حال جوش ترف می اندازند تا با آب ترف بجوشد و مقداری از ترشی ترف بكاهد این ترف هم ترشی معتدلی دارد و هم عطر شیرین بیان مزه خاصی را درآن ایجاد می كند كه بسیاری از اهالی آنرا می پسندند.ضمنا میچو های جوشیده را از دیگ بیرون آورده خشك می كنند و بعدا بچه ها این چوبهای ترش را می مكند و از طعم آن لذت می برند
منابع :iahandarooii.blogfa.com/post-17.aspx
http://fars.irib.ir
http://www.madaranmag.com/pvst-v-zybayy/shirin-bian.aspx



بادام كوهی


تدوین: نسل سومی

بادام کوهی در خاکهای عمیق تا نیمه عمیق، سنگریزه دار و بر روی تشکیلات آهکی – سیلیسی در شیبهای ملایم کوهستانها می‌روید. این درختچه را با فراوانی می‌توان در کوهپایه‌های اطراف چوپانان دید. بادام کوهی از خانواده گل سرخیان می‌باشد. ارتفاع متوسط گیاه بین2/5 تا ۳ متر و قطر تاج پوشش آن نیز به ۲ تا2/5 متر بالغ می‌گردد. گل‌های سفید رنگ بادام معمولاً قبل از ظهور برگها در اوایل فروردین ماه ظاهر می‌شوند.
بادام کوهی که در لهجه محلی به آن ((تنده )) می گویند درختچه ای بسیار مقاوم است که در اواخر اسفند ماه با شکوفه بسیار زیبای خود دره های کوهسارهای منطقه را بسیار زیبا می کند . 

در سالهایی که بارندگی خوب است تمام شاخه های این درختان پر از دانه های بادام وحشی می شود بادامهایی کوچک و محکم با هسته ای بسیار تلخ که حتی گوسفندان اگر بیشتر بخورند آنها را می کشد . می گویند تلخی این دانه ها به علت وجود سیانور در آن می باشد . در گذشته دانه های تنده را جمع آوری می كردند و بعد از شیرین كردن آنرا به عنوان آجیل شب عید استفاده می كردند اما متاسفانه من اطلاع ندارم كه در چوپانان چگونه بادام تلخو را شیرین می كرده اند . اما با مطالعه در اینترنت راههای زیر در شیرین كردن آن به كار رفته است
روش های شیرین كردن بادام كوهی
 الف- بعد از جمع آوری بادام ها از كوهسار آن را درون کیسه گونی ریخته و در ته جوی آب می گذاشتند تا پس از چند روز تلخی آن از بین برود . سپس دانه را بوسیله دستاس ( آسیاب دستی ) می شکستند و مغز آن را خارج کرده و سپس آن را کمی تفت می دادند و به عنوان یک خوراکی بسیار مفید و خوشمزه از آن استفاده می کردند . مغزاین گیاه به علت داشتن کلسیم زیاد در درمان و پیشگیری از پوکی استخوان بسیار مفید می باشد .


ب -برای شیرین کردن بادام کوهی آن را در خمره ای می ریختند و بر آن آب جوش و نمک می افزودند .خمره را با پیچیدن گیلیم گرم نگه می داشتند.هر روز این کار را تکرار می کردند .در روز سوم یا چهارم بادام کوهی شیرین و قابل خوردن می شد
 
موارد استفاده از بوته بادام كوهی 
1- از میوه آن بعد از شیرین كردن به عنوان آجیل استفاده می شود و به آن مغزو ویا مغزه چو یا مغزه چی می گویند. 
2-از پوست ساقه و بخصوص ریشه این گیاه برای دباغی کردن پوست برای درست کردن مشک آب و خیگ ویژه ماست و دوغ و کمه و... و همچنین در رنگرزی استفاده می کردند .
3-  از سرشاخه‌های درخت بادام كوهی برای بافتن  سبداستفاده می شده است
4- از ساقه های كلفت تر به عنوان عصا و چوبدستی و دسته كلنگ استفاده می شده است 
5- با سوزاندن چوب آن بهترین نوع ذغال به نام ذغال بادام تهیه می شده و همین مورد سبب نابودی درختان در سالهای قبل بوده است
6- از روغن دانه های این گیاه به عنوان دارو استفاده می شده است


 منابع :  http://www.larshenasi.com/
.http://www.maymand.ir
http://www.mypersianforum.com/showthread.php?t=177699#axzz2Ju9NlChN


آنغوزه


تدوین: نسل سومی

اسامی دیگر آن

 آنقوزه»، « آنغوزه» ، «انغوزۀ هراتی » ، « انگژد» و « انگژه» و در برخی مناطق ایران از جمله اصفهان بانام محلی « انگشت کنده » نامیده می شود. در کتب طب سنتی بانامهای «حلتیت» ، « حلتیت منتن»، « حلتیت طیب» و « صمغ الانجدان » ذکر شده است. به فرانسوی آنرا Assa  foetida  , Asa  foetida و به انگلیسی Stingingassa،Assa  fetida و Assa  foetida می نامند.

در جنوب خراسان آنرا كما می نامند و در خور و بیابانك آنرا هنگ می گویند

مشخصات گیاه

گیاه آنغوزه گیاهی است علفی چند ساله ، ریشۀ آن کمی ضخیم و گوشتی، برگهای آن بسیار بریده و غباری ، ساقه آن مجوف و گوشتی و بلندی آن تا 2 متر می باشد. گلهای آن به رنگ زرد و به گروه چتر مانند در انتهای ساقه ظاهر می شود.این گیاه در چند سال اولیه سن خود ساقۀ قابل رویتی ندارد و برگهای آن گسترده روی زمین است که در مراتع به نام « کماه » و « انگزاکماه» چوپانان می شناسند و مورد توجه و علاقۀ گوسفندان است. دام را چاق می کند ولی گوشت گوسفند کمی بدبو می شود . میوۀ این گیاه دارای دو تخم به رنگ قهوه ای تیره و سیاه ، بیضی کمی پهن و بسیار بدبو می باشد. از ریشۀ این گیاه یا قسمت پایین ساقه و یقۀ گیاه با تیغ زدن یا قطع در ناحیه یقه دراواخر بهار، شیرۀ بسیار متعفنی در طول تابستان خارج می شود که درمجاورت هوا به تدریج سف می شود که همان « آنغوزه » است. این گیاه در اراضی بائر و خشک و آهکی مناطق گرم آسیا می روید. بوی استپهای ایران و افغانستان است . در ایران در مناطق مختلف خراسان ، بلوچستان و نواحی مختلف جنوب ایران ، مانند کرمان ، دشت مرغاب ، آباده ، نائین و آن نواحی می روید. 

برداشت شیره آنغوزه

برداشت شیره انغوزه در سن 5 تا ۷ سالگی گیاه و قبل از موعد گلدهی و بذرافشانی آن صورت می گیرد به این شکل که افرادی که قصد جمع آوری شیره این گیاه را دارند  ، در اردیبهشت گیاهان انغوزه را در نظر گرفته و اطراف آن را با دو سنگ پهن و نازک ( لَخت ) به صورت مثلثی می پوشانند تا گیاه از تابش مستقیم نور خورشید در امان باشد که در اصطلاح محلی به این عمل " کول کَنی " می گویند . ( در عکس زیر قابل مشاهده است ).
خرداد و تیر زمان برش زدن ساقه گیاه به صورت افقی و گرد است که به این عمل  " از کول در کردن " می گویند . کار برش زنی عموما به صورت دو روز در میان انجام می گیرد و جالب اینجاست که بلافاصله پس از هر برش در عرض پنج دقیقه سطح برش خورده روی گیاه  از شیره سفید انغوزه پر می شود که در فاصله دو روز شیره خشک و آماده برش مجدد می شود . 
در تصاویر زیر نمونه کول ها و برش زنی و جمع آوری شیره پرخاصیت و ارزشمند انغوزه قابل مشاهده است 

موارد استفاده آنغوزه

شیرابه آنغوزه، به عنوان آنتی اسپاسمودیک، برطرف کننده انگل های گوارشی روده ، باد شکن و خلط آور، مصرف دارویی دارد و اهمیت عمده این گیاه به علت ارزش صادراتی آن است.مردم بومی مناطق خشك و گرم از شیره انغوزه برای تسكین دردهایشان استفاده می كنند و به علاوه، خاصیت ضد انگل نیز برای شیره آن قائل هستند. اگر با فلفل و سداب مخلوط و خورده شود برای كزاز و اگر با سركه خورده شود برای اعصاب بسیار نافع است اگر با عسل خورده شود برای اعصاب بسیار نافع است.اگر با عسل مخلوط و به چشم مالیده شود برای تقویت بینایی چشم و قطع نزول آب ( آب سفید) ودفع ناخنك چشم مفید است اگر در روغن زیتون جوشانیده شود و چند قطره از آن را در گوش ریخته شود برای تسكیل درد گوش و كاهش كری كهنه و رفع طنین و صدا در گوش مفید است . اگر بر دندان كرم خورده گذارده شود درد آن را تسكین می دهد و اگر با انجیر و زوفا مخلوط ودم كردة آن مضمضه شود نیز برای تسكین ورم دهان و با سركه برای اخراج زالوی در حلق مانده و اگر با زردة تخم مرغ خورده شود برای تسكیل سرفة خشك و درد پهلو و اگر با آب مخلوط و خورده شود برای رفع خشونت حلق و صاف كردن صدا نافع است و برای رفع نفخ نیز مفید است اگر با داروهای قابض خورده شود برای بند اوردن اسهال رطوبی مفید است ضمناً با داروهای مناسب و ضد كرم برای كشتن و اخراج كرم شكم و باز كردن خون بواسیر نافع است اگرمقداری در حدود یك نخودیا كمی كمتر آن را لای نان پخته گذارده و بلع شود و این كار چند روز تكرار شود برای تحلیل استسقای سرد از هر نوع كه باشد ، نافع است و اگر با انجیر خورده شود برای یرقان مفید است . 

موارد استفاده آنغوزه در چوپانان

در چوپانان بیشتر از سبزی آنغوزه در اواخر اسفند و اوایل فروردین استفاده می شود . سبزی آن هر چند تند است ولی اكثر اهالی مزه آن را می پسندند. امروزه از سبزی آنغوزه در موارد زیر استفاده می شود :

آش آنغوزه

بعد از پختن حبوبات مثل لوبیا و نخود و عدس ، مقداری ارزن پوست كنده به حبوبات اضافه می كنند و آنقدر آنرا می جوشانند تا دانه های ارزن باز شود و لعاب بدهد سپس مقداری سبزی مثل اسفناج و گشنیز وجعفری و تره و به همان مقدار سبزی آنغوزه خرد كرده و داخل دیگ می ریزند تا بپزد بعد از اضافه كردن نمك و پیاز داغ با كشك محلی صرف می كنند . اگر ارزن پوست كنده در اختیار نداشتند از رشته آش استفاده می كنند.

ترشی آنغوزه

بوته های ترد و تازه آنغوزه را شسته بعد از خشك شدن خرد كرده و در ظرفی پلاستیكی یا شیشه ای می ریزند و به آن سركه اضافه می نمایند معمولا بعد از یكماه ترشی قابل استفاده است

بورانی آنغوزه 

سبزی آنغوزه را با مقداری اسفناج در دیگ می جوشانند و بعد از پخته شدن در آبكش می ریزند تا آب آن خارج شود سپس مقدار مورد نیاز آن را با چنگال در كاسه ای له كرده و به آن ماست یا كشك محلی سفت سائیده شده اضافه می كنند و سر سفره به عنوان دسر می آورند.

سبزی خشك شده آنغوزه 

از سبزی خشك به عنوان تحفه برای سایر همشهری ها در سایر نقاط می برند كه از این سبزی می توان در تهیه ادویه ترشی و تهیه ترشی و اگر از طعن و لعن همسایه ها نترسیم زیرا بوی تند آن همه را كنجكاو می كند در پختن آش استفاده كنیم همچنین می توان از پودر آن در روی ماست چكیده استفاده نمود . 

زیستگاه آنغوزه در چوپانان

این گیاه در اكثر مناطق كوهسارهای اطراف چوپانان مثل كوههای عباس آباد ، كوههای كبودان، كوه سفیدو ، كوه جفت ، كوه زرمو ، پوزه وربند و اطراف معدن شیخ می روید.

منابع :http://www.al-falah.ir/portal/?pageID=341

            http://www.menk-iraj.com/anghoze.htm 

خواننده ای در سایت ما و شماhttp://anaraktapesh.com/news.php?readmore=308#comments نظر زیر را اعلام فرمودند از ایشان متشكرم البته ضمن تایید نظر آقای لوكی عرض شود آن كمایی كه در كاشمر وچود دارد طعم و مزه و بویش كاملا با آنغوزه منطقه چوپانان متفاوت است

کیوان لوکی انارکی در یک شنبه 15 بهمن 1391 19:11
چند نکته:در مقاله اشاره به کما شده باید به عرض برسد که در بعضی جوامع محلی به غلط کماه خوانده می شود و از نظر علمی کما و انغوزه دو گونه متفاوت هستند.در مورد بهره برداری نیز باید اشاره کرد که این گیاه در مرحله اول نشانگذاری می شود معروف هست به پیچاندن که در اردیبهشت ماه گیاهان 4 سال به بالا را می پیجانند و روی آن سنگی قرار می دهند.اینکار باعث برگشت شیرابه گیاه به ریشه شده و بعد از خشک شدن گیاه محل آن نیز مشخص باقی می ماند.بعد در خرداد ماه اطراف گیاه را تمیز کرده و برای جلوگیری از نفوذ باران و گرد و خاک و سایه بودن اطراف و روی آن را با سنگ کول درست میکنند.در مرحله بعد که معمولا از اواخر خرداد و اوایل تیر آغاز می شود تیغ زدن شروع می شود که معمولا 10 تا 12 برش به اندازه عرض یک سکه بر روی ریشه گیاه صورت میگیرد.



زردک صحرایی

نام فارسی: شقاقل، خرس گیاه، زردک صحرایی

نام علمی : Malabaila Schkakul Boiss

نام فرانسوی: Painais Cujtive, Panai

نام انگلیسی: Parsnip

نام عربی: جزر اقلیطی و جزربری

نامهای دیگر: زردک صحرایی, هویج وحشی, زردک ریگی, زردک ریش بزی

معرفی تیره

شقاقل گیاهی است از تیره بزرگی به نام چتریان umbelliferae که به تیره جعفری نیز معروف هستند. این تیره شامل 150 جنس و در حدود 3000 گونه گیاه است که عموماً در مناطق معتدله دو نیمکره مخصوصاً نیمکره شمالی می رویند. و جود گل آذین چتری و برگهای غالباً مرکب از بریدگیهای باریک و نازک آنها را از سایر گیاهان به خوبی متمایز می سازد. به علت وجود گل آذین چتری است که به تیره چتریان معروف هستند.

در بین گیاهان این تیره گونه های فراوان دارویی وجود دارد که اغلب آنها مورد شناسایی مردم بوده و در طبابت مورد استفاده قرار می گیرند. از جمله این گیاهان شقاقل است . 

 خواص درمانی

شقاقل مقوی کبد و کلیه ها می باشد. بلغم را دفع می کند. از ریشه های گره دار آن در صنعت غذاسازی و داروسازی استفاده می شود که اشتها را کم می کند و برای رژیم های لاغری توصیه می شود. سوپی که از شقاقل و پیاز و پیاز فرنگی تهیه شده باشد از بهترین داروهای ادرار آور است که برای رفع سنگهای کلیوی بسیار مؤثر است. هر گاه برگ شقاقل را به این سوپ اضافه کنیم برطرف کننده انواع روماتیسم است. شقاقل در بعضی افراد گرم مزاج تولید سردرد می نماید که اگر آن را با مقداری عسل بخورند در دفع این عارضه مؤثر است. میوه هویج وحشی دارای ترکیبی با اثر بازکننده مجرای شرائین قلب است. از این جهت در ردیف داروهای مفید در درمان آنژین صدری قرار داده شده است.

 طرز تهیه مربای شقاقل :

شقاقل را بشوئید و دو روز در آب سرد بخیسانید و روزی سه بار آبش را عوض کنید . سپس پوستش را با چاقو پاک نموده آبرا جوش آورده شقاقل ها را مدت یکساعت بجوشانید .
آنگاه آبش را مجددا عوض ، نموده یکبار دیگر جوش داده خوب که شقاقلها پخته شد ، از روی آتش برداشته باز مدت دو روز در آب سرد بخیسانید و در طی این دو روز باز روزی سه بار آبش را عوض کنید .
سپس شکر را مات نموده ، شقاقل را از آب بیرون آورده در شکر مات شده ریخته مدت یک الی یک ساعت و نیم بجوشانید . در آخر کار مقدار گلاب و هل بآن اضافه کنید

 سوال

به یاد دارم كه در بیابانهای اطراف چوپانان بعضی اوقات زردك صحرایی وجود داشت اما من هیچوقت این گیاه را در روی زمین ندیده ام و فقط میوه آنرا خام خورده ام . از بیابان شناسان و گیاه شناسان  چوپانانی و عكاسان چوپانانی تقاضا دارم از این سوژه غافل نمانندو ان شا الله در فصل خودش اطلاعات خوبی جمع آوری و منتشر كنند . اگر زردك صحرایی همان شقاقل شمال ایران است پس ما از مربا این گیاه غافل بوده ایم

منابع : http://cooking.akairan.com/ashpazi/moraba1/12363.html

http://www.soil-abbasi.blogfa.com/8807.aspx

http://azna82.persianblog.ir/post/83

غلامعلی صمیمی
یکشنبه 1 بهمن 1391 12:23 ق.ظ
درودبرشما:دررابطه با موضوع بالا عرض کنم زردک صحرایی دربیابانهای اطراف چوپانان هم درفصل خودش وجود دارد.این گیاه بیشتر در کوهریگ درنزدیکی حوض حاج مدرحیم به وفور یافت میشود ودرقدیم یادم هست که بامرحوم پدرم که به بیابانهای اطراف دربندو وحوض میرفتم از این زردکها میچیدم ودرآتش میپختیم ومیخوردیم.دقیقا فصل رویش این گیاه بخاطرم نیس اما ظاهرا باید همراه با زردک باغی بعمل آید.طول زردک صحرایی تا 50 سانتیمترش راهم دیدم وچون در ماسه بادی میروید بسیار راحت میتوان آنرا از دل خاک بیرون آورد.برگهای آن بلند وسوزنی است بزرگتراز نوع دشتی.دراواخر اردیبهشت امسال به کوهریگ رفتم تاخاطرات گذشته ام رازنده کنم چشمم به گیاه آن افتاد که هنوز زردک درنیاورده بود.باسپاس از شما



همه پیوندها
ساخت وبلاگ در میهن بلاگ

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | اخبار کامپیوتر، فناوری اطلاعات و سلامتی مجله علم و فن | ساخت وبلاگ صوتی صدالاگ | سوال و جواب و پاسخ | رسانه فروردین، تبلیغات اینترنتی، رپرتاژ، بنر، سئو