چوپانانِ آباد

mostaghimi.25@gmail.com

شرح خبر 

94/07/06

برگزاری کلاس آموزشی اصول به زراعی گندم و جو در روستای چوپانان




کلاس آموزشی اصول به زراعی گندم وجو در خصوص ضرورت استفاده بهینه از آب آبیاری و اجرای طرحهای آبیاری کم فشار و اعتبارت ابلاغی در این زمینه و
 همچنین خصوصیات بذر گندم افق و... با حضور کشاورزان روستای چوپانان در محل مرکز جهاد کشاورزی دهستان برگزار گردید.


برگزاری کلاس آموزشی اصول به زراعی گندم و جو در روستای چوپانان

به گزارش روابط عمومی مدیریت جهاد کشاورزی شهرستان نایینکلاس آموزشی اصول به زراعی گندم وجو در روز دوشنبه مورخ 6/7/94 با حضور کشاورزان روستای چوپانان در محل مرکز جهاد کشاورزی دهستان  برگزار گردید.

در این کلاس آموزشی در ابتدا آقای مهندس باقریان در خصوص ضرورت استفاده بهینه از آب آبیاری و اجرای طرحهای آبیاری کم فشار و اعتبارت ابلاغی در این زمینه و همچنین خصوصیات بذر گندم افق و... مطالبی را بیان نموده ودر ادامه ،در این کلاس آقای مهندس مالوردی از مدیریت هماهنگی ترویج کشاورزی سازمان مطالبی در مورد اصول تهیه زمین ، استفاده بهینه از کودهای شیمیایی و دامی (زمان و نحوه مصرف) و انتخاب بذر مناسب ارائه نموده و در پایان به سوالات کشاورزان پاسخ لازم داده شد.

استفاده از این خبر بدون ذكر منبع ممنوع است

 


کویر نمک در سال ۱۲۸۴ – قسمت۹

سفرنامه سون هدین

ترجمه : مجید ذوالفقاری انارکی 

(ورود کاروان سون هدین به چوپانان و مشاهدات او از زبان و دیدگاه خودش)
کاروانمان روز ۴ بهمن وارد چوپانان میشود. اهالی روستا که به علت حضور یک خارجی شگفت زده شده اند با شک و تردید با ما برخورد میکنند ولی پس از اینکه کربلایی معدعلی برایشان توضیح میدهد که ما قبلا در آبادی علم بوده ایم و نه تنها آزارمان به کسی نرسیده بلکه طرف معامله خوبی هم بوده ایم، از ما استقبال کرده و بلافاصله چند نفر با ۲ آهوی تازه شکار شده به نزدمان می آیند و آنها را در معرض فروش قرار میدهند که ما هم با کمال خوشحالی آهوها را خریده و کباب چند روز آینده کاروان را تامین میکنیم. معلوم میشود که اهالی چوپانان از همراهان قزاق من شکارچیان ماهرتری هستند، و نیز اینکه یکی از راه های گذران زندگیشان شکار حیوانات وحشی است. در بیابان های اطراف چوپانان آهوی فراوان یافت میشود و در کوه هایی که در فاصله نه چندان دور قرار دارند گرگ، روباه و کبوتر کوهی وجود دارد.

هنگامی که مشغول ترسیم کوه نیگو هستم مردی لنگان نزد من می آید و میگوید چهل سال است از بیماری رنج میبرد و خواستار دارو است. البته من مقداری دارو به همراه دارم ولی نه آنچه که بتواند بیماری چهل ساله آن مرد را معالجه کند.

آب چوپانان از قناتی تامین میشود که از جنوب شرقی وارد روستا شده و در حوضی که نیزار در اطراف آن روییده است جمع شده و سپس توسط جویبار به کشتزارها رسانده میشود. بر فراز حوض آب، انبوهی از پشه در حال پروازند که وجود این حشرات آبزی در منطقه خشک کویر در نگاه اول تعجب برمی انگیزد. البته این حشرات از طریق کاروانها از اماکن دور دست به اینجا راه یافته و در کنار این حوض مکان مناسبی برای زندگی و تولید مثل جسته اند.

شب هنگام که هیاهوی زندگی روزانه مردم روستا فروکش میکند صدای جریان و ریزش آب در جویبارها موسیقی دل انگیزی ایجاد میکند. نوایی که در تعارض با طبیعت خشک این سرزمین تشنه می نماید.

از آنجایی که از علم تا چوپانان ۵۹ کیلومتر راه پیموده ایم تصمیم میگیریم که برای استراحت خود و شتران مان، فردا را هم در اینجا بگذرانیم.

ادامه دارد...

عکس: چوپانان در ۱۰۹ سال پیش، و ۲ سال پس از انتقال آن به منطقه فعلی. گویا آب قنات به حوضی که قسمتی از آن را در عکس می بینید می ریخته و سپس به کشتزار ها (کوشو) هدایت میشده است. البته آنطور که از مادرم شنیده ام پس از این تاریخ هم سیل، حدود ۸۰ سال پیش، ده را ویران کرده که در نتیجه مردم خانه های خود را به منطقه ای کمی بالاتر منتقل کرده اند. آیا کسی از چوپانان قدیم که به گفته سون هدین در نیم فرسخی جنوب منطقه فعلی قرار داشته و نیز علت انتقال آن چیزی میداند؟


همه جا جن

واقعیت همان باور ماست  

  نویسنده : محمد مستقیمی

من کارگر معدن‌کار هستم توی معدن سرب نخلک، نه نخلک امروز که کارگرها را هر روزه با اتوبوس از چوپنون و انارک می‌آورند به نخلک و عصرها هم برمی‌گردونند پیش خانواده‌هاشون و نه کارگر سی چهل سال پیش نخلک که هفته‌ای یک بار پنج‌شنبه‌ها، عصر، کارگران را سوار کامیون و کمپرسی می‌کردند در حالی که توبره‌هایشان را به بشن کامیون بسته بودند پر از گرد و خاک برخاسته از جاده‌ی خاکی به چوپنون و انارک می‌بردند و غروب جمعه هم با توبره‌های پر از آذوقه‌ی هفتگی برمی‌گردوندند. نه این دو گروه نه، بلکه کارگر شصت هفتاد سال پیش که هر دو سه ماهی یک بار برای یک هفته به مرخصی می‌رفتیم آن هم پای پیاده سه چهار نفری و گاهی هم تنهایی فاصله‌ی ده فرسنگی نخلک تا چوپنون را طی می‌کردیم و گاهی یک شب کوتاه تابستان طول می‌کشید تا به خانه برسیم. در زمستان‌ها بیشتر روزها راه می‌افتادیم ولی تابستان‌ها حتماً باید شب‌ها می‌رفتیم چون روزها خیلی گرم و طاقت‌فرسا بود. من و سه چهار تا از دوستان نزدیک که دیگر عادت کرده بودیم زمستان و تابستان، بهار و پاییز هر فصلی که بود نزدیک‌های غروب راه می‌افتادیم و شبانه می‌رفتیم و منطقمان هم این بود که روزهای مرخصی را هدر ندهیم و با خانواده باشیم ضمناً انگار این راه ده فرسنگی شبانه کوتاه‌تر بود چون در روز انتهای راه پیداست و آدم مرتّب به آن نگاه می‌کند در نتیجه راه طولانی‌تر به آدم نمود می‌کند و علاوه بر آن قصه‌های همسفران در شب پر هیجان‌تر می‌شد و گاهی با ترس و دلهره همراه بود و راه را کوتاه‌تر می‌کرد چون این قصه‌ها بیشتر از جن و پری بود و مسیر ما هم که از کنار ریگ جن می‌گذشت تا چاه غیب و بعد هم مشجری که این مکان‌ها عجین بود با داستان‌های جنّی و با این که ترس و دلهره داشت اما از خستگی و طولانی بودن راه می‌کاست هر چه بود ما چند نفر عادت کرده بودیم شبانه برویم سالی سه چهار بار که بیشتر نبود کم‌کم به صورت تفریح درآمده بود.برای مطالعه بقیه این افسانه اینجا را کلیک کنید


ادامه مطلب

آش شله قلم‌کار 

فصل دوم بخش دوم پاره‌ی دوم


                                

نویسنده : محمد مستقیمی  

 

قلعه‌ی جدید

گفتم ماما خدیجه نوزادان زیادی به دنیا آورد و بسیاری مردند امّا این نوزاد اولی که گورستان «پاتلو» با مرگ او بنیان‌گذاری شد کاری به نوزادان او ندارد این جریان مال دهه 70 قرن 13 شمسی است یعنی سال‌های 1277 به بعد تا 1280 که هنوز باباشیخ هم نوزادی و کودکی بیش نبوده تا چه رسد به این که این نوزاد فرزند او باشد داستان گورستان تداعی شد نوشتم به هر حال گورستان چوپانان که پا گرفت نوزادان و پیران دست به کار آبادانی آن شدند. بانیان اولیه چوپانان هم کم‌کم پیر می‌شدند و می‌مردند و نوزادان هم که توان مقاومت در برابر آن هم سختی و بیماری و عدم بهداشت را نداشتند آنان را در این آبادانی یاری می‌کردند.

چوپانان جان می‌گرفت؛ زاد و ولدها و مرگ و میر که همیشه اولی بشتر است و مهاجرت نیروی کار که بیشتر از بیابانک بود جای را بر ساکنین قلعه‌ی چوپانان تنگ کرد بچه‌ها بزرگ می‌شدند و تشکیل خانواده می‌دادند و یک خانواده به چند خانواده تبدیل می‌شدبرای مطالعه بقیه مطالب اینجا را کلیک کنید


ادامه مطلب

به مناسبت اول مهر 


گرد آوری :عباس کدخدا

چه زود دیر می شود!

در باز شد... 
برپا !... بر جا !
درس اول : بابا آب داد ، ما سیرآب شدیم.
بابا نان داد ، ما سیر شدیم...
اکرم و امین چقدر سیب و انار داشتند در سبد مهربانی شان...
و کوکب خانم چقدر مهمان نواز بود
و چقدر همه منتظر آمدن حسنک بودند...
کوچه پس کوچه های کودکی را به سرعت طی کردیم
و در زندگی گم شدیم.
همه زیبایی ها رنگ باخت...!
و در زمانه ای ک زمین درحال گرم شدن است قلب هایمان یخ زد!
نگاهمان سرد شد و دستانمان خسته...
دیگر باران با ترانه نمی بارد!
و ما کودکان دیروز دلتنگ شدیم ،
زرد شدیم ، پژمردیم...
و خشکزار زندگیمان تشنه آب شد...
و سال هاست وقتی پشت سرمان را نگاه می کنیم، 
جز رد پایی از خاطرات خوش بچگی نمی یابیم،
و در ذهنمان جز همهمه زنگ تفریح ، طنین صدایی نیست...!
و امروز چقدر دلتنگ "آن روزها" ییم 
و هرگز نفهمیدیم ،
چرا برای بزرگ شدن این همه بی تاب بودیم...
پاکن هایی ز پاکی داشتیم
یک تراش سرخ لاکی داشتیم
کیفمان چفتی به رنگ زرد داشت
دوشمان از حلقه هایش درد داشت
گرمی دستانمان از آه بود
برگ دفترهایمان از کاه بود
تا درون نیمکت جا می شدیم
ما پر از تصمیم کبری می شدیم
با وجود سوز و سرمای شدید
ریزعلی،پیراهنش را می درید
کاش می شد باز کوچک می شدیم
لااقل یک روز کودک می شدیم!!
 هم کلاسی های قدیمی و همه ی دانش اموزان پیشاپیش مهرتان مبارک


همسایه عزیز من چرا همسایه آزاری 

نوشته : ابوالقاسم مستقیمی
 سالی دو یا سه بار به چوپانان می آیم و چند روزی را در خانه پدری که چزء اولین خانه های ساخته شده در چوپانان است به سر می برم اما امسال وقتی ساعت 3 نصف شب به منزل رسیدم با بوی شدید گاز که در اتاق ها پیچیده بود روبرو شدم چه خوب شد که در بدو ورودم فهمیدم و فیوز کنتور برق را نزدم که اگر می زدم خدا می داند چه فاجعه ای رخ می داد با حوصله در ها را گشودم و جریان هوا را برقرار کردم وقتی مطمئن شدم که میزان گاز کاهش یافته فیوز برق را وصل کردم اما کپسول خانه ما سالم بود و گازی از آن نشت نکرده بود فردا صبح که برای بررسی ناودان ها به بالای پشت بام رفتم با این صحنه روبرو شدم 
در تعجب ماندم که چطور اداره گاز شهرستان اداره آتش نشانی و دهیاری چوپانان اجازه داده اند که پخش گاز چنین مکانی را برای توزیع گاز انتخاب نماید 
اما گله ام از همسایه امان است که چرا خانه خود را برای چنین فعالیت اجاره داده و به فکر همسایگانش نبوده است برای همسایه ام که قبلا هم از ترکیدن لوله هابش خسارت زیادی به خانه امان وارد شده و امروز هم با این کارش جان خانواده ما را در خطر انداخته: چند حدیث می نویسم

 پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله فرمود: «مَنْ کانَ یُؤْمِنُ بِاللّهِ وَ الْیوْمِ الآخِرِ فَلا یُؤْذی جارَهُ؛ کسی که ایمان به خدا و روز آخر (قیامت) دارد، همسایه اش را آزار ندهد.» و امام رضا علیه السلام فرمود: «لَیْسَ مِنّا مَنْ لَمْ یَأْمَنْ جارُهُ بَوائِقَهُ؛ از ما نیست کسی که همسایه اش از شرّ او در امان نباشد.»

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله فرمود: «لاَ یَدْخُلُ الْجَنَّةَ عَبْدٌ لاَ یَأْمَنُ جَارُهُ بَوَائِقَهُ؛ کسی که همسایه اش از شرّش در امان نباشد به بهشت نمی رود.» چراکه خداوند برای بندگان خویش ارزش و عظمت قائل است و هرکس امنیّت بندگان را به هم زند، در پیشگاه او نیز از عذاب در امان نخواهد بود.

هر گناهی متناسب با خود مجازاتی دارد؛ از جمله، گناه همسایه آزاری است که در روز قیامت شخص همسایه آزار با دست و پای بریده محشور می شود.

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله درباره آیه «یَوْمَ یُنْفَحُ فیِ الصُّورِ فَتَأْتُونَ اَفْواجا»؛ «روزی که در صور دمیده می شود و شما فوج فوج وارد محشر می شوید.»

فرمود: «ده گروه از امّت من به صورت پراکنده و جدا از دیگر مسلمانان محشور می شوند:... هفتمین گروه کسانی هستند که «مُقَطَّعَةٌ اَیْدیهِمْ وَ اَرْجُلُهُمْ؛ با دستها و پایهای بریده محشور می شود.»

و آنها همانهایی هستند که «یُؤْذُونَ الْجیرانَ؛ همسایه ها را آزار می دهند.»

مستاجر جدید هم که با احداث شعبه گاز همسایه ما و همسایگان دیگر شده در آزار به ما دو چندان موثر است1-پخش گاز و انبار کپسول هاب گاز که چون بمبی ما را تهدید می کنند 2- ورود کامیون های گاز که دیوار خانه ما را تهدید می کنند .

امیدوارم با این تذکر مشکل حل شود و مسئولین دلسوزانه برای توزیع گاز مایع مکان مناسبی را هر چه زودتر تدارک ببینند


آش شله قلم‌کار 

فصل دوم بخش دوم پاره‌ی نخست

                                                                       

                                

نویسنده : محمد مستقیمی  

 

پاتلو

گفتیم که مرگ و میر نوزادان و کودکان در قدیم زیاد بود و جالب این جاست که اولین کسی که در چوپانان می‌میرد یک نوزاد چند ماهه است که با این که بارها شنیده‌ام که فرزند چه کسی بوده امّا حالا هرچه زور می‌زنم یادم نمی‌آید امّا می‌دانم که از فرزندان رعایا بوده است نه از مالکین و پس از مرگ این نوزاد این مشاجره در می‌گیرد که او را در کجا دفن کنند و گورستان را در کجا انتخاب کنند؟ عدّه‌ای معتقد بودند که دامنه‌ی کوه انبار مناسب‌تر است و بعضی دامنه‌ی کوه دشت را پیش‌نهاد می‌دادند و بالاخره رأی بر این قرار می‌گیرد که بهتر است مرده به سمت قبله تشییع شود و دامنه‌ی تپه‌ی جنوب غربی چوپانان که جهت قبله است می‌شود گورستان چوپانان و «پاتلو» نامیده می‌شود.برای مطالعه بقیه مطالب اینجا را کلیک کنید


ادامه مطلب

آش شله قلم‌کار

 فصل دوم بخش نخست پاره‌ی چهارم

                                                                                                 

                                نویسنده : محمد مستقیمی    

 

خلاصه یاران همراه یاری کرده جوان تیر خورده را بر چوب بست می‌بندند و کشان کشان او را به چوپانان می‌آورند و بیچاره حاج مندلی هم بر کجاوه می‌نشاندش و به قصد نجات او زاهی یزد می‌شوند  به هر حال می‌توانند از خون‌ریزی بیش از حد جلوگیری کرده و جان او را نجات می‌دهند و زخم‌های او درمان می‌شود امّا از آن جا که لابد آن زمان جراحی و این مسایل پزشکی چون امروز پیش‌رفته نبوده قسمتی از استخوان‌های خورد شده در زخم باقی می‌ماند و کمی بعد عفونت می‌کند و ناچار این بار او را به اصفهان می‌آورند و در بیمارستان احمدیه بستری می‌کنند و خواهرش حاج هدیه هم پرستاری او را به عهده می‌گیرد و حدود هفت هشت ماه این درمان طول می‌کشد تا عاقبت مشکلات برطرف شده و جناب 

برای مطالعه بقیه مطالب اینجا را کلیک کنید


ادامه مطلب


کویر نمک در سال ۱۲۸۴ – قسمت۸

سفرنامه سون هدین

ترجمه : مجید ذوالفقاری انارکی 


(ادامه سفر علم به چوپانان، از زبان سون هدین)
میرزا، از همراهانم صبحدم، مرا از خواب خوش بیدار میکند و با شستن دست و رو، خواب را از چشمانم میزدایم. کم کم خورشید خود را در افق مشرق نشان می دهد و فرش شبنم را که بر دامان کویر گسترده است آرام آرام محو میکند. آفتاب شمایل کوه ها را دگر بار در افق ترسیم کرده و تپه ها انحناهای دلچسب و فراز و نشیب های زیبای خود را نمایان میکنند.
کمی بعد کاروانمان به راه می افتد و زنگ شتر ها سمفونی خود را آغاز میکنند. دو ساربان دیگر هم با شتر هایشان در مسیر خود، به ما می پیوندند.
به حوضچه ای میرسیم که هنوز یخ های بسته شده از شب قبل در آن باقیست. همراهانم نمیتوانند از این آب گوارا صرف نظر کنند و همگی روی شکم دراز کشیده و با ولع از آب سرد حو ضچه می نوشند، سگ کاروان و چند تا از شترها هم به پیروی از کاروانیان عطش خود را با آن آب خاموش میکنند. در نیمه راه، دو کوه پوشیده از برف را در جنوب می بینیم که <حجر> و <باسیو> نام دارند، همنام دهکده هایی که در دامنه شان قرار گرفته اند.کمی پایین تر در سمت چپ کوه های <کبودان> و <هفتمان> به چشم میخورند که آنها نیز نام دهات پای دامنه شان را بر خود دارند. پس از مدتی به درختان گز میرسیم و از آنجا شاخه های خشک را بار شترهایمان می کنیم چون مطمئن نیستیم که بتوانیم در چوپانان هیزم تهیه کنیم.
گرمای هوا اکنون به دوازده درجه رسیده است که نسبت به دمای منهای شش درجه دیشب ۱۸ درجه افزایش داشته است. شتر ها کماکان لباس زمستانی خود را بر تن دارند و تا بهار که پشم هایشان میریزد هنوز چند ماهی باقیست. به راهمان ادامه میدهیم و سرانجام چوپانان از پس تپه ها پدیدار میشود. این آبادی در قسمت شرقی زمین مسطحی قرار دارد که به جای شن کویر، با خاک پوشیده شده است.

ادامه دارد...
عکس: خانه های چوپانان، دو سال پس از انتقال آن به مکان کنونی


سیلی پدر
نقل لز فروی نیوز



زمانی‌ در بچگی باغ انار بزرگی داشتیم

اواخر شهریور بود، همه فامیل اونجا جمع بودن .
اون روز تعداد زیادی از كارگران بومی در باغ ما جمع شده بودن برای برداشت انار، ما بچه ها هم طبق معمول مشغول بازی كردن و خوش گذروندن بودیم!

 بزرگترین تفریح ما در این باغ، بازی گرگم به هوا بود اونم بخاطر درختان زیاد انار و دیگر میوه ها و بوته ای انگوری كه در این باغ وجود داشت، بعضی وقتا میتونستی، ساعت ها قائم شی، بدون اینكه كسی بتونه پیدات كنه! 

بعد از نهار بود كه تصمیم به بازی گرفتیم، من زیر یكی از این درختان قایم شده بودم كه دیدم یكی از كارگرای جوونتر، در حالی كه كیسه سنگینی پر از انار در دست داشت، نگاهی به اطرافش انداخت و وقتی كه مطمئن شد كه كسی اونجا نیست، شروع به كندن چاله ای كرد و بعد هم كیسه انارها رو اونجا گذاشت و دوباره این چاله رو با خاك پوشوند، 

دهاتی ها اون زمان وضعشون خیلی اسفناك بود و با همین چند تا انار دزدی، هم دلشون خوش بود!

با خودم گفتم، انارهای مارو میدزی! صبر كن بلایی سرت بیارم كه دیگه از این غلطا نكنی، 

بدون اینكه خودمو به اون شخص نشون بدم به بازی كردن ادامه دادم، به هیچ كس هم چیزی در این مورد نگفتم!

غروب كه همه كار گرها جمع شده بودن و میخواستن مزدشنو از بابا بگیرن، من هم اونجا بودم، نوبت رسید به كارگری كه انارها رو زیر خاك قایم كرده بود،
 پدر در حال دادن پول به این شخص بود كه من با غرور زیاد با صدای بلند گفتم:

 بابا من دیدم كه علی‌ اصغر، انارها رو دزدید و زیر خاك قایم كرد!

 جاشم میتونم به همه نشون بدم، این كارگر دزده و شما نباید بهش پول بدین!پدر خدا بیامرز ما، هیچوقت در عمرش دستشو رو كسی بلند نكرده بود، برگشت به طرف من، نگاهی به من كرد، همه منتظر عكس العمل پدر بودن، بابا اومد پیشم و بدون اینكه حرفی بزنه، یه سیلی زد تو صورتم و گفت برو دهنتو آب بكش، من خودم به علی اصغر گفته بودم، انارها رو اونجا چال كنه، واسه زمستون! 

بعدشم رفت پیش علی اصغر، گفت شما ببخشش، بچس اشتباه كرد، پولشو بهش داد، 20 تومان هم گذاشت روش، گفت اینم بخاطر زحمت اضافت! من گریه كنان رفتم تو اطاق، دیگم بیرون نیومدم!

كارگرا كه رفتن، بابا اومد پیشم، صورت منو بوسید، گفت میخواستم ازت عذر خواهی كنم! 
اما این، تو زندگیت هیچوقت یادت نره كه هیچوقت با آبروی كسی بازی نكنی... علی اصغر كار بسیار ناشایستی كرده اما بردن آبروی انسانی جلو فامیل و در و همسایه، از كار اونم زشت تره!

شب علی اصغر اومد سرشو انداخته پایین بود و واستاده بود پشت در، كیسه ای دستش بود گفت اینو بده به حاج آقا بگو از گناه من بگذره!كیسه رو که بابام بازش كرد، دیدیم كیسه ای كه چال كرده بود توشه، به اضافه همه پولایی كه بابا بهش داده بود...



کویر نمک در سال ۱۲۸۴ – قسمت۷

سفرنامه سون هدین

ترجمه : مجید ذوالفقاری انارکی 

(دنباله ماجرای سفر علم به چوپانان از زبان هدین. لطفا دوستانی اطلاع دارند در تصحیح نام اماکنی که در داخل <> نوشته شده اند، یاری کنند.)

همراهانم اینجا را برای اطراق امشب مناسب می بینند ولی با اصرار کربلایی معدعلی که قول داده ما را ۴ روزه از علم به جندق برساند کمی بیش ادامه میدهیم تا سپس در پناه درختان تاغی که ارتفاعشان به ۳ متر میرسد منزل کنیم. از اینجا به طرف جنوب شرقی تا عباس آباد ۸ فرسخ فاصله دارد و کوه عباس آباد از دور به شکل مبهم دیده میشود. در مشرق، کوه آب گرم و جاده انارک به طبس قرار دارد. طبس، شهری است با زیبایی افسانه ای که دیدار آن رویای هر مسافریست که به کویر پا میگذارد. در جنوب شرقی، کوه چفت سر به فلک کشیده، در جنوب غربی کوه معلا و در شمال غربی، صحرایی از شن قرار دارد که چاه های <برقو>، <باش کوشی>، چاه شور، و <چوجکون> را در خود جای داده است. کوه <نیگو> و <بونیگو> در شمال شرقی واقع شده اند و سیاهی کوه چوپانان در افق به طور مبهم دیده میشود، نشانه ای که فردا چون چراغ دریایی، راهنمایمان در اقیانوس کویر خواهد بود.
از تنه درختان خشک آتشی می افروزیم تا کاروانیان شام خود را که نان و روغن است در روشنایی آن صرف کنند، به گفتگو بنشینند، با ریختن توتون لای کاغذ روزنامه، سیگار بپیچند و صد البته قلیان چاق کنند. درختان تاغ در نور آتش به رنگ صورتی میزنند و شترها که در نزدیکیمان آرمیده اند، در تاریکی شب بر اثر رقص شعله ها، انگار چون اشباح در مقابلمان رژه می روند.
درجه هوا به سرعت افت میکند و از لای تپه های شنی آوایی بگوش میرسد که از انقباض میلیون ها دانه شن بر اثر سرد شدنشان ناشی میشود. گویی این تپه های شن که سده های متمادی در بیابان کویر سرگردانند، ما را به شباهنگ خود میهمان کرده اند. کمی بعد سکوت مطلق حکمفرما میشود، در آسمان صاف، انبوه ستارگان با نور سرد خود میدرخشند. در اطرافمان کویر با همه اسرار خود خفته است.

ادامه دارد...

عکس: منظره کوه شتری از رباط گور - برای دید بهتر روی عکس کلیک کنید!

کویر نمک در سال ۱۲۸۴ – قسمت ۷ - ضمیمه

عکس: علی مراد، راهنمای سون هدین هنگام عبور از کویر نمک (کویر جن) و ۴ شتری که در آن سفر به همراه داشتند


ارسال به دوستان
کتاب «نایب حسین کاشانی در خور بیابانک» رونمایی می‌شود

کتاب «نایب حسین کاشانی در خور بیابانک»، در سرای اهل قلم خانه کتاب رونمایی می شود.

خبرگزاری فارس: کتاب «نایب حسین کاشانی در خور بیابانک» رونمایی می‌شود





به گزارش خبرگزاری فارس، «نایب حسین کاشانی در خور بیابانک»؛ تالیف و تدوین سید علی آل داوود با حضور این مولف در سرای اهل قلم رونمایی می شود.

نایب حسین کاشانی و فرزندش ماشاء الله خان دو نفر از افرادی بودند که مقارن با حوادث مشروطه و همراه افراد متعدد خود، بیش از ده سال، مناطق مرکزی ایران از قم تا یزد و خور بیابانک و سمنان را در معرض تهاجمات گسترده قرار دادند. کتاب «نایب حسین کاشانی در خور بیابانک» به همین موضوع اختصاص دارد. مولف در این کتاب، اطلاعات مفیدی درباره اعمال این دسته و خرابکاری های آنان ارائه داده است.

کتاب «نایب حسین کاشانی در خور بیابانک» در 11 فصل تدوین شده که «اسناد واقعه نایب حسین و ماشاءالله خان در کتابخانه مجلس»، «عصر ناامنی، فرمانروایان خور بیابانک پس از نایب حسین»، «یاغیان کاشان در دوران قدرت» و «گزیده فتح نامه ساختگی» برخی از عناوین فصل های آن را تشکیل می دهد.

در جلسه رونمایی این کتاب، سید علی آل داوود، محمدرضا مجیدی، کاوه بیات، داریوش رحمانیان و جمشید کیانفر حضور دارند.

رونمایی کتاب «نایب حسین کاشانی در خور بیابانک»، دوشنبه 16 شهریور از ساعت 15 تا 17 در سرای اهل قلم واقع در خیابان انقلاب، خیابان فلسطین جنوبی، کوچه خواجه نصیر، پلاک 2 صورت می گیرد.

انتهای پیام/



افسانه‌ی کوه هزار دره

                                                            نویسنده : محمد مستقیمی 

 

یکی بود؛ یکی نبود سال‌ها پیش از این در دل کویر شهری بود به نام «شار گندیب» که همان «شهر جن دیو» باشد این شهر محدود شده بود از شرق و جنوب به ریگزار عظیم و مخوفی به نام «ریگ جن» و از شمال و غرب به کوهستان دست نیافتنی و پر دره‌ای به نام «دیب‌کوه» که همان «کوه دیو» باشد. این ویژگی جغرافیایی این شهر را از جهان جدا کرده بود نه کسی قادر بود به آن وارد شود نه کسی می‌توانست از إن خارج شود چون برای عبور بایست یا از ریگ جن می‌گذشت که تا به حال کسی نتوانسته بود بگذرد یا بایست از دیب‌کوه عبور کند که اصلاً فکرش هم به کله‌ی کسی نمی‌زد. خلاصه مردم در این شهر چنان بسته بودند که گمان می‌کردند دنیا همین است و آخر دنیا هم ریگ جن و کوه دیب است و هیچ کس هم به صرافت نمی‌افتاد که کند و کاوی کند اصلاً به ذهن کسی خطور نمی‌کرد که دست به اکتشاف بزند زیرا هر کس رفته بود رفته بود و کسی برنگشته بود تا بگوید آن سوتر چیزی هست یا نیست. برای مطالعه بقیه افسانه اینجا را کلیک کنید


ادامه مطلب

چهارشنبه 11 شهریور 1394
"مهاجرت" نامی آشنا برای این فصل
مهاجرتهای اجباری وبه بن بست رسیدن کانون علم ودانش درروستا

هرساله دانش اموزان دراین موسم درتکاپو برای خرید کتاب درسی و نوشت افزار  وهمینطور خرید لباس نو برای سال تحصیلی جدید خود راآماده میکنند.
نمایشگاههای پاییزه همه ساله دراین ایام از دانش اموزان استقبال میکنند وشادی باز شدن مدارس ودیدن همکلاسیها بچه هارا وادار به دقیقه شماری میکنندتا اینکه اول مهر بشود وروز از نو.





اما درگوشه ای ازاین سرزمین پهناور دانش آموزانی داریم که همه ساله دراین ایام دغدغه کلاس ومدرسه ومکان وهمکلاسی جدیدو.....
اینان همین فرزندان چوپانان هستند که بواسطه تشکیل نشدن کلاس یا به حدنصاب نرسیدن دانش آموزان این نگرانی در انان بوجود میاید که چکار باید کرد وبه کدام شهر باید نقل مکان کنیم و آینده ای نامعلوم...
هرسال درشهریورماه ما شاهد مهاجرت خانواده هایی هستیم که ازچوپانان روانه شهرها میشوند بخاطر فرزندشان که بتواند ادامه تحصیل دهد ودرسالگذشته 4خانوار ودر سالهای پیش کمی بیشتریاکمتر از چوپانان نقل مکان کرده اند ومتاسفانه امسال هم همچون سالهای پیش شاهد چنین مهاجرتهای اجباری هستیم.
اینگونه که مطلع شدم گویا تعداد 7 خانوار دیگر باید بالاجبار برای اول مهر چوپانان راترک کنند واین خود جای تاسف دارد برای روستایی که ما به آن مینازیم.
شما فکر میکنید مقصر کیست؟ ویا بهتر بگویم مشکل کار درکجاست؟

یکی از  دلایل مهاجرتهای اجباری دراین وادی همانطور که قبلا در سایت بعنوان "مهاجرتهای اجباری"اشاره کرده ام نبود کارمناسب وشغل در چوپانان است وعمده این مشکل درهمینجاست که خانواده ها مجبورند برای امرارمعاش وکار به شهرها روی بیاورند ودرنتیجه کاهش دانش آموزی رادرپی خواهدداشت ومسئله به حدنصاب نرسیدن...ونکته دیگر عدم امکانات مناسب فرهنگی ورفاهی درجهت بهبود معیشت خانواده ها وهمچنین  مشکلات فرهنگیان برای تدریس در روستا وکلی مشکلات دیگر که همگان براین موضوع واقف هستندکه عمده این مشکلات همان عدم امکانات رفاهی وکاروشغل مناسب در روستاست.


وقتی دولتمردان باتوجه به مشکلات مناطق محروم نتوانند ایجادشغل برای مردمان کویر  آنطور که شایسته است بنمایند بنابرین این خود مردم هستند که باید تلاش کنند وسرمایه داران بومی  هستند که باید دراندیشه کار وکارآفرینی باشند که متاسفانه تاکنون به این نیندیشیده اند واگر افرادی از غیر بومی هم بخواهد کار افرینی کند ودرفکر ایجاد کارگاهی باشد به هر بهانه از ایجادکاراوممانعت میکنیم.اخیرا دولت بابخشنامه مجوز بازگشایی وراه اندازی معادن متروکه راصادرکرده اند ودرمنطقه ماهم ازاین دست معادن زیاداست اما هنوز گویا بخشنامه دولت دراینجا به مرحله عملی درنیامده ویا اگرهم کسی خواسته  دراینجا سرمایه گذاری کند با عناوین مختلف سدراه وی شده ایم واین خود یک عامل بازدارندگی شغلی را دراین ولایت ایجادکرده است ومتاسفانه  نااگاهانه ویا اگاهانه با بهانه های مختلف نگذاشته اند که صنایع دراینجا شکل بگیرد.درصورتیکه از منابع ذیربط مجوز هم داشته باشند باز هم یک جوری مانع تراشی میکنیم وفکر میکنیم که بنفع آبادی کارکرده ایم وفقط تایک قدمی خود رامیبینیم اما اگر برای اینگونه کارها عینک بدبینی رااز روی چشمان خویش برداشته وعینک خوش بینی بزنیم و مختصری دوراندیشی کنیم می بینیم که در اینده نه مهاجرتهای اجباری به این شکل داریم ونه از تعداد جمعیت چوپانان به این سرعت کاسته می شود.
زمانیکه در منطقه خوروبیابانک هیچ کجا برقی وجودنداشت ونامی از مکتب نبود در چوپانان همه باسوادبودند وبنا به گفته آقای حسینعلی مراد پدرمان ما رااز خور به چوپانان اورد تا هم شغل کشاورزی راپیشه کنیم وهم برای تحصیل درمکتب چوپانان روانه اینجا شدیم وحالا چگونه است که ما باید نسبت به روستاهای اطراف خود اینقدر عقب افتاده باشیم وتا جاییکه کانون علم ودانش که خود عامل پیشرفت فرهنگ یک کشوراست درچوپانان  متاسفانه به نقطه کور برسد وبرعکس سالهای دهه 30 و40 حالا این ماییم که باید به این شهرهای اطراف خود جهت کسب علم برویم.


پس بیاییم نسبت به زادگاه خود وروستای خود بیشتر بیندیشیم وراهکارهای مناسب را ارائه دهیم به مسائل عمیقتر بنگریم  وبا تشریک مساعی مشکلات را مرتفع نماییم وچشم اندازهای مناسب وشایسته را ارائه کنیم از خصومتهای شخصی بپرهیزیم وبا مشورت ودوراندیشی بطور جدی تری نگاه کنیم واز کارشناسان محلی وبومی واندیشمندان ،صاحبنظران وفرهنگیان خود کمک بگیریم وبه نقطه نظرات مثبت آنان گوش دهیم تا بتوانیم به راهکارهای مناسب دست پیداکنیم وخودمان راوقف چوپانان بنماییم تا بلکه بتوان تاحدودی از کاهش بی رویه جمعیت جلوگیری کنیم.
بنظر شما چه کارهایی باید بکنیم تا چوپانان امروز به سی سال پیش برگردد.از نظرات سازنده وانتقادات سازنده شما استقبال میکنیم وانشاله که نخواسته باشیم این مشکلات رابگردن شخص یا اشخاصی بیندازیم .لطفا نظرات خودتان را بانام اصلی مرقوم بفرمایید تابینندگان  در سایت خبری چوپانان رویت کنند.
باسپاس:صمیمی


کویر نمک در سال ۱۲۸۴ – قسمت 6

سفرنامه سون هدین

ترجمه : مجید ذوالفقاری انارکی 

در ادامه راه، کوه >دولدور< را می ینیم و در شرق، درختان تاغ را که در دامنه تپه ها برای روییدن مکان مناسب یافته اند. از پشت درختان، ساربانی با شترهایش ظاهر میشود که پس از گفتگویی کوتاه با کربلایی معدلی به راه خود ادامه داده و سپس در پشت تپه ها ناپدید میشود.
به راهمان ادامه میدهیم، در پای کوهی در سمت جنوب، دریاچه ای به چشم میخورد که آدم غریبه ای چون من میتواند به مقدساتش قسم بخورد که یک دریاچه واقعی است، به ویژه اینکه این جادوی فریبنده، تصویر کوه را هم در خود منعکس میکند! ولی هیهات که این سرابی بیش نیست که بر اثر شکست نور، بین لایه های گرم و سرد هوا ایجاد شده است. این تصویر فریبنده برای کسی که با معمای کویر آشنا نباشد میتواند مایه دردسر و یا حتی موجب فاجعه ای مهلک باشد. در بیابان کویر میتوان هفته ها سرگردان ماند بدون اینکه قطره ای آب یافت، ولی کسی که به راز و رمز این مکان آشناست، آب را در چاه ها و شکاف کوه ها برای خود و شترانش می یابد و نیازش برطرف میشود.
کم کم به رشته سیاه رنگ کوه های >چفت< و کوه >نگو< که از دور به رنگ صورتی میزند نزدیک میشویم. مسیرمان گاه بی آب و علف است، گاه بوته هایی تک تک دیده میشود، و گاه نیز ردیف پر پشتی از درختان تاغ ظاهر میشود. درختانی که ریشه هایشان برای حیات خود در اعماق زمین رطوبت را جستجو میکنند.
از دور خطی سیاه رنگ دیده می شود که دمی بعد به شکل نقطه چین ظاهر میشود. نزدیک تر که میشویم کاروانی را می بینیم از ساربانان انارکی که شتر هایشان را برای چرا به مکانی سرسبز در کویر می برند. کویر به دریایی میماند که شتران کشتی های آن هستند و کوه ها و تپه ها جزایر آن را تشکیل میدهند. 
از اولین دره های کوه چفت عبور میکنیم و چاه >نیگو< و چاه >چفت< را که در سمت راستمان قرار دارند پشت سر میگذاریم. در سمت شمال، از راه دور رشته ای از تپه هایی به ارتفاع ۲۰ تا ۲۵ متر که رنگ شن هایشان به صورتی میزند دیده میشوند که در پایشان ردیف های بی انتهای درختان تاغ روییده است. گویی این درختان برای متوقف کردن هجوم شن ها با آرایش دفاعی قد علم کرده اند. در اینجا جاده کاملا مستقیم و هموار است، برای کاروان راهی از این بهتر نمیتوان آرزو کرد.

ادامه دارد...

عکس: ساربان ها در حال پختن نان در کویر. طرح از سون هدین

چوپانان آباد : از هموطنان عزیز اگر در مورد کلماتی که در داخل علامات >   < گذاشته شده اطلاع بهتری دارند در قسمت نظرها اعلام کنند تا به مترجم اطلاع دهیم

غلامعلی صمیمی
چهارشنبه 11 شهریور 94 16:18
درودبراساتیدبزرگوارم..کوه دولدول صحیح است که درمحدوده انارک واقع است.
وکوه نیگو صحیح است نه نگو.
نیگو چشمه ای است درانتهای منطقه ای بنام کوچه ودرپایین دست ارتفاعات معروف به هزار دره.هم اکنون نیگو محل اتراق ساربانان جندقی است ودربالادست گردو(gerdow) درانتهای کوچه وشمال نصرت آبادقراردارد.کوه تبره درشمال ان وجوددارد.سپاس



همه پیوندها
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic